Vorige week mochten we bij Gelukkig Kind getuige zijn van een bijzonder kerstmoment.
Een moment dat bleef hangen. Dat raakte.
En dat vroeg om gedeeld te worden.
Ik maakte een compilatie van de beelden, die je onderaan deze blog kan bekijken.
Cas is een jongen met het Angelmansyndroom.
Voor hem, en voor zijn omgeving, ligt de uitdaging vooral op het vlak van communicatie en motoriek. Tegelijk is Cas een jongen die houdt van lachen, van nabijheid en van sociaal contact. Muziek speelt daarin een bijzondere rol. Ze is voor hem, net als voor zovelen, een universele taal.
Vanuit die kracht ontstond bij zijn ouders het idee om een inclusief project te starten waarin ontmoeting, muziek en verhalen centraal staan.
Een project dat mensen verbindt, voorbij woorden en labels.
Gelukkig Kind draagt dit initiatief een warm hart toe.
Samen zullen we de handen in elkaar slaan.
Een verhaal dat tot leven kwam
Onze kinderen konden vorige week alvast proeven van wat dit kan betekenen.
Floris nam hen mee in het verhaal van de geboorte van Jezus.
Niet als een klassiek verteld verhaal, maar als een levend geheel waarin de kinderen actief werden betrokken. Ze mochten mee denken, voelen, reageren. Het werd warm, speels en gedragen.
Cas genoot zichtbaar van de gezelligheid en voegde er spontaan belgerinkel aan toe, een klein gebaar dat het moment alleen maar rijker maakte.
Daarna volgde een muzikaal intermezzo op gitaar, waarbij Floris in de huid kroop van de timmerman. Muziek en verhaal vloeiden in elkaar over.
Een magisch tafereel
En toen… werd het stil.
In een stalletje zat Cas, als engel, de kinderen op te wachten.
Aan zijn zijde zijn mama, en zijn broertje Koda, die de rol van kindje Jezus vertolkte.
We hoorden voor het eerst het verhaal van de jongen met de trommel.
Een jongen die geen goud had.
Geen zilver.
Maar wel een lied.
Hij schonk Jezus zijn muziek, zijn trommel, zijn ritme.
Zonder aanmoediging, zonder uitleg begonnen de kinderen spontaan mee te musiceren.
Een eenvoudig ritme. Samen.
Pa-ram-pa-pam-pam.
De eenvoud van de boodschap: geef wat je hebt, geef je beste geschenk, hoe klein het ook lijkt, verwarmde de harten van kinderen en begeleiders.
De toon is gezet
Dit moment voelde als meer dan een kerstverhaal.
Het voelde als een begin.
De toon van het inclusieve project is ingezet:
samen creëren, samen beleven, samen onderweg zijn.
Hier deel ik graag de video met sfeerbeelden, gedragen op het ritme van
pa-ram-pa-pam-pam-tonen van tromgeroffel, nabijheid en verbinding.
Samen onderweg
Dit kerstverhaal was geen eindpunt, maar een begin.
We bouwen aan een inclusief project waarin kinderen, jongeren en volwassenen elkaar ontmoeten via muziek, verhalen en samenzijn, elk op zijn eigen manier.
Voel jij je aangesproken?
Wil je:
- meebouwen aan dit project
- muziek maken of verhalen vertellen
- ondersteunen, meedenken of gewoon aanwezig zijn
- deel uitmaken van een reizend, inclusief theater
Dan horen we heel graag van je.
Samen creëren we plekken waar iedereen welkom is.
Waar verschil geen hindernis is, maar een kracht.
En waar een trommel soms meer zegt dan duizend woorden.